Agenda / Studium Generale
David Lynch
regisseur van de hallucinatie
filmcyclus
Blue Velvet
Bij uitkomen (1986) veroorzaakte de film een hoop commotie.
Voorstanders vonden Blue Velvet confronterend maar ook vernieuwend en
meenden dat Lynch met deze film een nieuwe dimensie toevoegde aan de
filmgeschiedenis. Tegenstanders noemden de film pervers en shockend.
In een kleine provincieplaats vindt een tiener een afgehouwen oor dat
hij bij de politie deponeert. Samen met de dochter van een rechercheur
gaat hij zelf op onderzoek uit. Daarbij wordt hun pad gekruist door
een labiele en gevaarlijke drugsdealer (Hopper) en een zwoele
nachtclubdanseres (Isabella Rossellini). Ze belanden in een
gevaarlijke schemerwereld vol verwrongen levens die men in zo'n keurig
stadje niet vermoed zou hebben.
Blue Velvet
David Lynch, 1986
Dinsdag 28 januari
20.00 - 22.00 uur
Blauwe Zaal Auditorium
Lost Highway
Jazzmuzikant Fred Madison verdenkt zijn vrouw Renee van overspel. Hij
spreekt zijn vermoedens niet uit maar er hangt achterdocht in hun
appartement. Op een dag is Renee dood en wordt Fred beschuldigd van
moord. In zijn cel transformeert het personage Fred tot automonteur
Pete. Er is geen enkele aanwijzing dat Pete iets met de moord te maken
heeft, dus wordt hij vrijgelaten. Via Alice, het liefje van een
gangsterbaas, laat Pete zich meevoeren in een wereld van sex, moord en
geweld.
Dit is het verhaal van de film, voor zover je daar van kunt spreken.
Want eigenlijk is de logica in Lost Highway ver te zoeken. De film
heeft veel meer het karakter van een reis door het onderbewuste, van
een droom. Of beter gezegd: een nachtmerrie en zo moet hij ook beleefd
worden.
Met deze film doet Lynch een beroep op je zintuigen en intuïtie, niet
zozeer op rationele vermogens. Met alle middelen die hem tot zijn
beschikking staan (beeld, geluid, montage, belichting, cameravoering)
verleidt Lynch de kijker om zich mee te laten voeren op deze duistere
reis.
Lost Highway
David Lynch, 1996
Dinsdag 4 februari
20.00 - 22.15 uur
Blauwe Zaal Auditorium
Mulholland Drive
Twee mannen zitten te onbijten. De een vertelt de ander over een
vreemde droom die hij had: de droom dat zij samen zitten te ontbijten
en dat zo'n beetje gebeurde wat er op dat moment gebeurt. Een droom
die op het punt staat te beginnen, of de werkelijkheid. Maar zoals
steeds in het werk van Lynch, doet dat er eigenlijk niet toe.
Mulholland Drive begint met een autorit door de heuvels van Hollywood die je een blik bieden op het surrealistische Los Angeles. Hollywood is bij uitstek de plaats waar het mogelijk is dat er verschillende tijden naast en door elkaar bestaan. Je kunt hoofdpersonage zijn in een zelfgeschreven script, een personage op zoek naar een schrijver of een bijrolspeler die zijn ene zinnetje tekst vergeten is.
Mulholland Drive laat het filmische Hollywood zien in verschillende
periodes. De film barst van de verwijzingen, citaten en speelt met de
stereotypen van de blonde en de zwarte vrouw. Opnieuw speelt Lynch met
fantasie en werkelijkheid. En opnieuw is het een duizelingwekkende
ervaring.
Mulholland Drive
David Lynch, 2001
Dinsdag 11 februari
20.00 - 22.45 uur
Blauwe Zaal Auditorium
Het filmoeuvre van David Lynch
Lezing met filmbeelden door Michel Scherrer
Het eerste doel van cinema is niet het vertellen van een verhaal maar
het oproepen van emoties.
We zouden het bijna vergeten, gewend als we zijn aan de duidelijke
verhalen met een kop, staart en vaak een moraal die gewoonlijk het
filmdoek beheersen. Regiseur David Lynch is iemand die het de kijker
niet makkelijk maakt. Hij werpt je een aantal verhaalelementen toe en
dan moet je zelf maar weten wat je er mee doet. Veelal is het kijken
naar zijn films een soort hallucinerende ervaring. Het is als een
droom. Beelden buitelen over elkaar, omsluiten je, je wordt er als het
ware in meegezogen. En misschien is dat ook de beste manier om zijn
films te consumeren.
Wat dat betreft sluit Lynch' visie aan op die van de surrealisten die
rond 1930 experimenteerden met film. Onder invloed van Freud vonden
zij film het middel bij uitstek dat het onbewuste in de mens kan
verbeelden, datgene wat normaliter verborgen blijft onder de
oppervlakte.
De filmvertoningen van de Lynch-films roepen zeer waarschijnlijk een
hoop vragen op. Michel Scherrer, docent semiotiek aan de hogeschool
voor de Kunsten in Utrecht en medewerker filmeducatie in Nijmegen, is
een echte Lynch -fan. Hij beantwoordt vragen en vertelt aan de hand
van talrijke beelden over de hallucinerende wereld van Lynch.
David Lynch, regisseur van de hallucinatie
filmlezing door Michel Scherrer
Dinsdag 18 februari
20.00 -21.30 uur
Blauwe Zaal Auditorium